Merge remote-tracking branch 'refs/remotes/origin/main'

Hoofd_Bestand.md

@@ -0,0 +1,9 @@
+# Kernafval verwerking opdracht PWS
+
+## Inleiding
+
+    Kernafval, wat is het precies? Kernafval kan veel dingen zijn, maar vaak zien wij het als iets radioactiefs — en dat is het meestal ook wel. Daar gaan wij dus ook een oplossing voor verwerking voor bedenken, meer specifiek voor fusiereactoren, die namelijk verwacht worden voor rond 2050.
+
+    Kernafval is eigenlijk altijd radioactief. Wat houdt dat precies in? Radioactief betekent, simpel gezegd, dat atomen of moleculen straling uitzenden doordat ze instabiel zijn en langzaam vervallen. Hoe lang dat duurt, wordt uitgedrukt in de halveringstijd: de tijd waarin de helft van de radioactieve deeltjes is vervallen. In een standaard fissiereactor — zoals de reactoren van Fukushima of Tsjernobyl, die overigens vooral bekend zijn van de ongelukken die daar plaatsvonden, niet van normaal bedrijf — gebruik je een radioactief isotoop (meestal verrijkt uranium) om via kernsplijting warmte op te wekken, waarmee water wordt verdampt om uiteindelijk stroom op te wekken. Dat isotoop is echter niet voor eeuwig bruikbaar: naarmate het splijt, raakt het uitgeput en moet het worden vervangen. Zo ontstaat radioactief afval, dat bij fissie duizenden tot honderdduizenden jaren radioactief kan blijven.
+
+    Bij een fusiereactor werkt dit anders. Bij fusie laat je twee lichte, niet-radioactieve stoffen (meestal waterstofisotopen zoals deuterium en tritium) onder extreme hitte en druk met elkaar versmelten, waarbij een enorme hoeveelheid energie vrijkomt die vervolgens weer stroom oplevert. Het afval dat hierbij ontstaat, is van een heel andere aard: er komt geen splijtingsafval vrij zoals bij fissie, maar de wanden van het reactorvat worden door het voortdurende neutronenbombardement zelf radioactief. Dat proces heet activering. Dit afval is aanzienlijk minder lang radioactief dan fissieafval — ruwweg 50 tot 100 jaar, al noemen sommige bronnen tot 100-150 jaar — en bestaat niet uit een isotoop maar uit gewoon metaal (staal of titanium). Dat betekent dat het in principe omgesmolten en hergebruikt zou kunnen worden. In de praktijk gaat dit echter waarschijnlijk niet gebeuren, omdat het scheiden van sterk geactiveerd metaal (dicht bij de plasmakern) van zwak geactiveerd metaal (verder weg) lastig is: alles zit in dezelfde structuur verwerkt, en fouten in die scheiding zouden "schoon" metaal alsnog besmetten. Daar willen wij dus een oplossing voor bedenken.